Surfen over de snelweg

1538806_978381495567653_6512022716635618684_n

 

Datering: 1995
Locatie: Ring ‘s-Hertogenbosch
Beschrijving: Max van Noorden surfte over de snelweg A2 bij Den Bosch. Nederland werd in 1995 getroffen door flinke watersnood. Ook Brabant pikte er een deel van mee. De A2 bij Den Bosch was twee weken lang onbegaanbaar voor verkeer.

Windsurfen over de snelweg. De foto ging de hele wereld over, terwijl het Brabants Dagblad het absurde plaatje in eerste instantie niet wilde hebben. De surfer bracht meerdere mensen op ludieke ideeën. Waar je kan surfen, kun je natuurlijk ook kanoën. Het waren de vrolijkere gevolgen van de watersnood.

Maar de grootste tragiek speelde zich af in Limburg en Gelderland. Daar moesten tienduizenden mensen en dieren huis en haard verlaten. Ze werden geëvacueerd omdat dijken dreigden door te breken.

Kiele kiele voor Den Bosch
Ook in Brabant kregen we natte voeten. Het Bossche Broek stond vol water en het scheelde niet veel of Den Bosch was onder gelopen. “Tien centimeter tot onder de rand van de kades stond het”, herinnert Ad Segers zich. Hij was destijds watergraaf van waterschap De Dommel. “Ik hoorde op een gegeven moment dat het waterpeil bij Maastricht niet meer steeg. Toen wist ik dat het goed zou komen bij Den Bosch.”

In Brabant hoefde niemand geëvacueerd te worden, maar het was nog wel even spannend. De Alblasserwaard was geëvacueerd waardoor de burgemeester van Werkendam zich ook zorgen begon te maken. “Waarom wij niet? We liggen aan de andere kant van dat water”, zei de burgemeester. Segers weet het nog goed. “De Commissaris van de Koningin, Frank Houben, is toen met een helikopter over het gebied gevlogen.”

Vanuit de lucht inspecteerde hij de dijken in het gebied. Toen hij terugkwam op het crisiscentrum op het provinciehuis besloot hij dat een evacuatie niet nodig was. “Ik vind het nog steeds een moedig besluit en achteraf was het ook het goed want het was niet nodig”, blikt de waterschapsman terug.

Bij de evacuatie van het rivierengebied waren veel Brabanders betrokken. Zo ook veetransporteur Bert van den Oetelaar uit Udenhout. Samen met zijn zoon zat hij dag en nacht achter het stuur. “We maakten dagen van 36 uur. Overal waar de boeren ons nodig hadden, gingen we heen”, vertelt Bert.

10249_668404789969118_2327971449651168092_n


Elkaar vertrouwen zodat je niet verzoop
Voor zoon Pascal was het een spannende tijd. Hij was toen 22 jaar oud. “Ik zat voor het eerst achter het stuur van de wagen en mijn vader stond buiten op de treeplank om te kijken waar de weg liep.” De veewagen stond namelijk tot en met de wielen in het wassende water. “Je moest dan echt op elkaar vertrouwen dat je niet alsnog met vee en al verzoop.”

Vader en zoon vervoerden alles wat nodig was. Schapen, geiten, koeien, paarden. “Eigenlijk alle soorten boerderijdieren. We hebben zelfs een keer de kalveren door de bijkeuken van een boer moeten loodsen omdat via de stal alles al onder water stond”, blikt vader Bert terug. “We lieten de boeren en boerinnen vaak in tranen achter omdat we hun vee meenamen. Toen we het een week of wat later weer terug kwamen brengen, waren er weer tranen. Maar dan van geluk”, herinnert Pascal zich.

Het was voor de twee meteen duidelijk dat ze mee zouden helpen aan de evacuatie. “We kregen een brief dat als we zelf niet zouden rijden, de wagen in beslag zou worden genomen. Dan zou er iemand van het leger mee gaan rijden”, legt Bert uit. “We hadden maar één wagen en dan rij je er liever zelf in dan een vreemde dat te laten doen”, vult Pascal aan.

Roze olifantjes
De lange dagen eisten wel hun tol. “Op een gegeven moment zag ik roze olifantjes oversteken in het donker. Toen wisten we dat we echt even moesten pauzeren”, lacht Pascal. “Alles kon ook in die tijd. Nu zou je enorme boetes krijgen als je te lang achter het stuur zit. Daar werd toen helemaal niet naar gekeken.” Uiteindelijk hebben vader en zoon al het vee veilig naar droog gebied gebracht.

Hoe kon het water nou zo enorm stijgen in Nederland. “In de Belgische Ardennen en Frankrijk sneeuwde het heel erg. De bodem was bevroren dus het smeltwater kon daar niet weg. Dat stroomde richting Nederland waar het ook nog eens flink regende”, legt de voormalig watergraaf uit.

Nu twintig jaar later zijn we een stuk beter beschermd tegen het water. Door de watersnood in 1995 nam de politiek snel een drastisch besluit. “In amper tweeëneenhalf uur besloot het kabinet om ruim twee miljard te investeren.” Met dat geld werd in vijf jaar tijd zo’n zevenhonderd kilometer dijk in Nederland versterkt. “Dat was zonder de watersnood nooit zo snel gebeurd”, denkt Segers.

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!