Man (83) ziet zichzelf op Bevrijdingsposter

’Kijk nou, dat ben ik!’

Een levensgrote foto van vlak na de bevrijding van Tilburg van de Tweede Wereldoorlog siert de achterzijde van lunchroom De Carrousel in het centrum van die plaats. Erop zijn dolblije mensen te zien die toenmalig burgemeester Van de Mortel onthalen. Een van de gefotografeerden is de nu 83-jarige Jacques Waijers.

Het was 27 oktober 1944 toen een fotograaf onder anderen hem op de gevoelige plaat vastlegde. Die dag rolden geallieerde militaire voertuigen de Brabantse stad binnen. Op de achtergrond is volgens het Regionaal Archief Tilburg te zien dat enkele NSB’ers worden opgebracht.

Waijers was destijds twaalf jaar en groeide op in een gezin met nog eens zes broers en zussen. Hij was het op een na oudste kind. Zijn vader werkte als boekhouder bij een groot textielbedrijf. ,,We zijn van oudsher een echte Kruikenzeikersfamilie”, zegt zoon Boudewijn.

Bevrijdingsdag
Waijers kan zich die Tilburgse bevrijdingsdag, ondanks dat hij licht dementerend is, nog herinneren. ,,Wat oudere jongens kwamen uit de wijk Broekhoven en hadden daar Engelsen ontmoet. De bevrijders dus. Die wilde ik ook wel zien”, vertelt de tachtiger na. Tijd om naar Tilburg-Zuid te snellen, had hij in overvloed. Toen de oorlog uitbrak bezetten de Duitsers immers het schoolgebouw waar onder anderen Waijers les kreeg. ,,Hele dagen kon ik dus in Tilburg rondstruinen. Wat moest je anders?”

Eenmaal aangekomen op de Broekhovenseweg zag hij geallieerde troepen voorbij rijden en lopen. Waijers, nuchter: ,,Ze waren op weg naar het centrum. Daar was verder niks bijzonders aan. We zagen wat militairen met geweren over hun schouders. Er was geen sprake van een stoet. De bevrijding was niet spectaculair of sensationeel. Er heerste wel een feeststemming maar gehost werd er niet.”

’Wel wat beters aan je hoofd’
Ook begaf Waijers zich op de Oude Markt, is op de foto te zien. Dat moment kan hij zich niet herinneren. ,,Of ik me ervan bewust was dat die foto werd genomen? Natuurlijk niet. Wie had in die tijd nou een fotocamera en een rolletje? Ik kan alleen maar bevestigen dat ik op de foto sta. Dat ik langs die foto fietste en ontdekte dat ik erop stond; dat is niet zo bijzonder. Dat moment zelf, in 1944, was dat misschien wel zo. Maar wie hield er nou rekening mee dat het toen bijzonder was? Je had wel wat beters aan je hoofd.”

Terwijl zonnestralen het wolkendek openbreken, kijkt Waijers nog eens naar de beeltenis die prominent vanaf de Schouwburgring te zien is. ,,Ach. Ik was daar toen stom toevallig. Het doet me verder niks”, mompelt hij. Zijn zoon Boudewijn: ,,Mijn moeder en ik wel hoor. Wij vinden het alleen maar prachtig.”

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!