Hoe falende politici onze vrijheid om zeep helpen

Politici lopen te hoop tegen een wet die belediging van een buitenlands staatshoofd verbiedt. De aanleiding is bekend. Wat onze politici moeten leren, is dat zij zelf mede-veroorzaker zijn van geweldsdreiging door daaraan toe te geven.

Artikel 267 van het Nederlandse Wetboek van Strafrecht stelt maximaal twee jaar celstraf op het beledigen van ‘het hoofd of een lid van de regering van een bevriende staat’. Onze Kamerleden buitelen over elkaar heen om dat artikel in Nederland afgeschaft te krijgen, omdat in Duitsland Angela Merkel de satiricus Jan Böhmermann heeft laten vervolgen. Deze Böhmermann wordt aangeklaagd omdat hij de Turkse president Recep Tayyip Erdogan een ‘geitenneuker’ heeft genoemd.

Even moest ik denken: waar hadden we dat ook alweer eerder gehoord, ‘geitenneuker’? Oh ja, zo noemde Theo van Gogh de Iraanse dictator Ayatollah Khomeini die dat evenmin over zijn kant liet gaan als de wakkere Erdogan (die trouwens ook steeds meer op Khomeini begint te lijken). In Nederland is er zelfs een beetje superioriteitsgevoel ontstaan ten opzichte van onze oosterburen, omdat ‘bij ons’ zoiets niet zou voorkomen: een satiricus vervolgen omdat hij een dictator hardhandig aanpakt. Ik hoorde Bart de Wever in een scherpe kritiek op Merkel zelfs zeggen dat het toch ondenkbaar zou zijn dat Nederland Rudi Carrell zou hebben laten vervolgen vanwege zijn satire over politici?

Al eerder won een dictator in Nederland

Dat was wel heel aardig van De Wever, maar toch niet helemaal juist. Hoe was het ook alweer met Carrell? Carrell kwam in moeilijkheden in 1987 toen hij een pastiche maakte over Khomeini op de Duitse tv. Diplomatieke betrekkingen opgezegd. Geen vluchtverkeer meer tussen Iran en Duitsland. En bedreigingen aan het adres van Carrell. Die bood, op de Duitse tv, zijn excuses aan de dictator aan en dat was het einde van het Duitse deel van deze affaire. Toen wilde ‘Achter het Nieuws’ aandacht besteden aan de kwestie in Nederland. Maar de VARA kreeg een telefoontje van de minister van Buitenlandse Zaken, Hans van der Broek, dat live werd uitgezonden. De minister vreesde gewelddadige consequenties. Of men uitzending wilde heroverwegen? En zo geschiedde: de VARA zond niet uit. De dictator had gewonnen.

Wat tirannen als Erdogan en Khomeini uit dit soort dingen leren, is dat een beetje dwang helpt (ik hoop maar dat dit niet beledigend is, want art. 267 Sr. is tenslotte nog niet afgeschaft). Dus gaan ze verder. Dat deed Khomeini door twee jaar later een doodsvonnis over Rushdie en zijn uitgevers uit te vaardigen. De Rushdie Affaire begon dus niet in Engeland, maar in Nederland.

Lees hier verder>>>>>>>>>>>>>>> stopdebankiers

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!