Het nieuwe Nederland.

Dat is wat ik vaak denk als ik het huidige Nederland bekijk, en nee dan heb ik het niet alleen over de gewijzigde samenstelling van de bevolking. Nee dan heb ik het ook over de autochtone Nederlanders. Huwelijken worden gesloten terwijl de eerste serieuze barsten in de relatie al zichtbaar zijn en slechts weinigen halen de tien jaar huwelijk. Je hoeft maar een middag tussen moeders te staan die hun kroost ophalen uit school om erachter te komen dat er maar weinig peuters zijn waarvan het oorspronkelijke gezin nog intact is.

love-519804_1280

Familiebanden? Onder het motto dat verjaardagsfeesten oubollig zijn worden die nog nauwelijks gevierd, men is alleen vergeten daar iets anders voor in de plaats te laten komen. (met de aantekening dat het op het platteland misschien nog wel voorkomt).

chocolate-811794_1280

De digitalisering heeft veel moois gebracht maar tegelijkertijd ook veel moois afgebroken.

Ik zal een voorbeeld geven, vroeger had je net als nu merriekeuringen waar merries en hun nakomelingen gekeurd werden door de stamboekvereniging. Dit was belangrijk omdat merries daar niet alleen een primering konden verdienen maar ook omdat er veel handel werd gedreven. De handel is naar de achtergrond gedreven en is digitaal gegaan. Was een keuring vroeger een feest waar fokkers hun merries helemaal opgedoft aan de jury toonden en stiekem probeerden andere fokkers jaloers te maken is onnodig en vooral overbodig geworden. Gevolg; de keuringen trekken nog nauwelijks enig publiek, en ook de fokkers hebben onderling nog nauwelijks contact terwijl dit toch van wezenlijk belang is om ervaringen met elkaar te delen.De meesten rennen met hun merrie naar de meest populaire hengst in de hoop dat hun veulen dan straks veel geld waard is, het werkelijke fingerspitzengefühl waar agrariërs vroeger over beschikten is naar de achtergrond verdrongen. Daarbij is veel van de gezelligheid maar ook van de onderlinge contacten van de fokkers verloren gegaan en dat vertaalt zich dan weer in dalende aantallen dekkingen.

En dan natuurlijk de multiculturele samenleving hoewel “samenleving” in dit geval wel een heel trieste benaming is, kijkt u maar eens naar uzelf en naar uw kennissen en stel u zelf de vraag; hoeveel allochtonen komen er bij mij (of bij mijn kennissen) over de vloer. Of andersom, bij hoeveel allochtonen bent u ooit thuis langs gegaan. Bij de overgrote meerderheid is het antwoord; NUL komma NUL. Multicultureel? De meesten die dit woord gebruiken hebben geen idee hoe dat er in werkelijkheid uitziet.

Voorbeeld; vlakbij mijn huis staat een snackbar, op zich een mooi vrijstaand geheel ware het niet dat het op de verkeerde plaats staat, precies tussen een groter winkelcentrum en een iets kleinere in, gevolg er was nauwelijks iets te verdienen en om de zoveel tijd kwam er weer een nieuwe eigenaar die dacht dat het hem wel zou lukken. Totdat er vorig jaar ineens een Turk in kwam die de boel min of meer splitste in een snackbar en een koffiehuis. En ik kan niet anders zeggen dat voor het eerst in jaren zie je dat het daar druk is, vervelende bijkomstigheid is dat er uitsluitend Turks gesproken wordt. (en een grappige bijkomstigheid is dat je er zeer zelden een Marokkaan ziet! Hoezo multi?) Ik haal er zo nu en dan weleens een patatje maar het valt nog niet mee om het personeel achter de balie te verstaan.

Ja roept men dan, de samenleving is geïndividualiseerd! Me hoela! Op straat is iedereen druk in de weer met zijn I-pad of mobieltje of hoe die krengen allemaal mogen heten maar hoe de buurman heet weten ze intussen niet.

De digitalisering heeft veel moois voortgebracht maar veel van het vanzelfsprekende contact is daarmee wel degelijk ongemerkt verloren gegaan. Voorbeeld?

Als je vroeger met het openbaar vervoer reisde dan zei je tegen de buschauffeur of trambestuurder naar welke straat dorp of gehucht je wilde waarna je een bijpassend kaartje kreeg, later werd dat vervangen door het aantal strippen dat werd afgestempeld.

“Morgen chauffeur, ik wil naar Schubbekuttenveen. Ja hoor dat kan, dat is dan € ….”.

Ouderwets! Achterhaald! Niet meer van deze tijd!

Nee nu loopt iedereen met zijn magneetkaart langs en hoeft de bestuurder alleen nog maar te luisteren of de klank van de piepjes klopt. Allemaal zwijgend dat wel…

Natuurlijk, ik ben wat ouder en veel van mijn pessimisme zal wel te maken hebben met de generatiekloof maar ik denk niet dat ons “Nieuwe Nederland” er sociaal op vooruit gegaan is. Financieel en materieel hebben we het beter dan ooit tevoren maar god wat is er toch een hoop verloren gegaan onderweg.

Vroeger keek ik nog weleens met jaloezie naar mensen die op het platteland woonden maar ook die afgunst schijnt inmiddels achterhaald te zijn, vandaag stond er een artikel in de krant dat in Helmond de Eerste Communie tegenwoordig met plaatsbewijzen moet plaatsvinden omdat het vorig jaar verstoord werd.

Hoe triest is dat?

Nieuw Nederland?, ja het zal wel, maar geef mij het Oude maar!

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!