Artikel 42.7 Verdrag Lissabon

Artikel 42.7 Verdrag Lissabon: een reëel alternatief voor EU-grensbescherming

‘Huidige problematiek vraagt om andere oplossingen en politieke herbezinning’

De vluchtelingencrisis laat zien dat de EU de grootste moeite heeft haar buitengrenzen te controleren. De EU laat nu de NAVO met niet-Europese leden de Griekse zeegrens monitoren, terwijl de EU afhankelijk is van een assertief Turkije voor de uitvoering van het vluchtelingenakkoord. De EU zou zelf haar buitengrenzen moeten beschermen tegen infiltratie door terroristen en tegelijkertijd de vluchtelingenstroom beheersen. Middels artikel 42.7 in het Verdrag van Lissabon kunnen EU-landen op veiligheids- en defensiegebied samenwerken zonder dat instemming nodig is van elk EU-land, zoals dat nu het geval is en op het juiste moment actie ondernemen.   

Dagelijks overspoelen vluchtelingen de Zuid-Europese kust. Op zoek naar een beter leven nemen ze terroristen in hun kielzog mee die bij de aanslagen in Parijs en Brussel al misbruik hebben gemaakt van het lekke EU-beleid. In reactie heeft de EU de uitwisselingsdeal met Turkije tot stand gebracht. Of de deal in de praktijk zal werken is twijfelachtig. De EU is immers de vragende partij en de precieze uitvoering is onduidelijk. De route via het in chaos verkerende Libië over de Middellandse Zee naar Italië is de andere Achilleshiel van de EU. Een vergelijkbare EU-deal met de niet meer bestaande Libische staat is uitgesloten, terwijl ISIS-filialen zich daar stevig gevestigd hebben. Europa zal haar grenzen op een andere manier moeten bewaken en zal dat zelf moeten doen.

Die mogelijkheid bestaat allang maar het animo ontbrak, tot afgelopen november.

Snelle coalitievorming, inzet van zowel civiel als militair

Na de aanslagen in Parijs riep President Hollande de EU in zijn speech op tot gezamenlijke militaire actie tegen terreur en effectievere controles aan de buitengrenzen van Europa. Hij verwees daarbij naar artikel 42.7 in het Verdrag van Lissabon. Dit artikel is de opvolger van de in 2011 opgeheven Western European Union (WEU), een Europees defensief bondgenootschap. Vooral Griekenland wilde een tweede optie voor zelfverdediging vanwege het NAVO-lidmaatschap van haar aartsvijand Turkije. Via dit artikel kunnen EU-leden na een aanval op een EU-lid alle nodige middelen inzetten op basis van bilaterale samenwerking. De inzet van zowel militaire als civiele middelen zijn hiermee ingekaderd binnen EU-verband.

Het gaat hier niet om een Europees Leger onder leiding van een Brusselse superstaat. Dat zou onwenselijk zijn. Toen Griekenland aangaf de toestroom van bootvluchtelingen niet aan te kunnen en de EU om hulp vroeg, reageerden de EU-lidstaten niet of nauwelijks en vielen elkaar af. Bij de huidige EU Common Security and Defense Policy (CSDP) moeten alle 28 EU-landen instemmen, terwijl dat puur om militaire inzet in het buitenland gaat. Bij gebruikmaking van artikel 42.7 hebben EU landen geen vetorecht waardoor een klein aantal EU-landen sneller een coalitie kan vormen, met inzetting van zowel civiele als militaire middelen. Om dit een succes te maken, is het belangrijk dat een groter of een ervaren EU-land het initiatief neemt en als framework nation optreedt waarbij kleinere landen zich kunnen aansluiten.

Lees hier verder tpo

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!